close
دانلود فیلم
کلاس

هرچقدر هم که محصولات اپل جذاب باشند،هر چقدر هم که برنامه های ویندوز کرش کند و دستمان را توی حنا بگذارد باید اعتراف کنیم که هیچ چیز ویندوز نمی شود! اگر دوست دارید بر روی تبلت iPad خود تجربه کار با ویندوز 8 را داشته باشید، کافی است اپلیکیشن Windows 8 Metro Testbed را بر روی آیپد خود اجرا کرده و ویندوز 8 را نیز روی کامپیوتر خود نصب نمایید و لذت استفاده از ویندوز 8 را بر روی آیپد تجربه کنید.

این برنامه که توسط متخصصان شرکت Splashtop تهیه شده و با قیمت 24.99 دلار در فروشگاه App Store اپل عرضه می‌شود، به کاربران iPad این اجازه را میدهد تا نسخه آزمایشی ویندوز 8 را بدون هیچ کم و کاستی بر روی تبلت خود اجرا نمایند. البته توجه کنید که قیمت اصلی برنامه 49.99 دلار است و فعلا برای فروش ویژه با این قیمت عرضه می‌شود

ادامه مطلب...
اگر برروي درايو ويندوز خود دچار کمبود جا هستيد، مي‌توانيد سري به فولدر Temp ويندوز بزنيد و محتويات درون آن را حذف كنيد؛ اين شاخه براي نگه‌داري فايل‌هاي موقت ويندوز و برنامه مورد استفاده قرار مي‌گيرد. 
قبل از رفتن به سراغ اين فولدر بهتر است برنامه‌هاي در حال اجرا را ببنديد.  پس از آن بايد در قسمت run از منوي شروع در قسمت را تايپ کنيد %temp% و فولدر Temp را باز کنيد، در اين فولدر مي‌توانيد فايل‌ها را مشاهده و يا حذف كنيد

کنترل دسترسی به اعضای کلاس پايه

کلاس مشتق شده کليه اعضای کلاس پايه را به ارث می برند اما اجازه دسترسی مستقيم به اعضای خصوصی کلاس پايه را ندارند و تنها از طريق توابع عمومی و سازنده به آنها دسترسی دارند.

نحوه دسترسی به اعضای عمومی کلاس پايه در کلاس مشتق شده توسط يکی مجوزهای دسترسی زير که قبل از نام کلاس پايه ذکر می شود مشخص می شود:

• public
• private
• protected

توارث عمومی

با ذکر کلمه public قبل از نام کلاس پايه اعضای عمومی کلاس پايه به عنوان اعضای عمومی کلاس مشتق شده تلقی می شوند و در اختيار کاربر کلاس مشتق شده قرار می گيرد.


مثال. در مثال قبل تابع value از کلاس Base به اعضای عمومی Derived اضافه می شود بنابراين در برنامه قابل دسترسی است.


توارث خصوصی

با حذف کلمه public يا صريحا با ذکر کلمه private يک کلاس پايه می تواند به صورت خصوصی ارث گرفته شود. در توارث خصوصی کلاس مشتق شده کليه اعضای کلاس پايه را دارا خواهد بود اما به صورت مخفی و اعضای عمومی کلاس پايه اعضای خصوصی کلاس مشتق شده خواهند شد. بنابراين يک شی به عنوان يک نمونه از کلاس نمی تواند به اعضای کلاس پايه دسترسی پيدا کند.

نکته. توارث خصوصی برای پنهان کردن لايه زيرين پياده سازی کلاس پايه مفيد است.
نکته. در توارث خصوصی کليه اعضای عمومی کلاس پايه خصوصی می شوند. اگر می خواهيد عضوی قابل رويت شود کافی است نام آن را (بدون آرگومان و مقدار برگشتی) در بخش public کلاس مشتق شده ذکر کنيد.


مثال. چون وراثت خصوصی است تابع speak از کلاس پايه Pet در برنامه قابل دسترس نيست درحاليکه توابع eat و sleep از کلاس پايه به صورت قابل دسترس درآمده اند.

class Pet {
public:
   char eat() { return 'a'; }
   int speak() { return 2; }
   float sleep() { return 3.0; }
   float sleep(int) { return 4.0; }
};
class Goldfish : Pet {      // Private inheritance
public:
   Pet::eat;      // Name publicizes member
   Pet::sleep;      // Both overloaded members exposed
};
int main() {
   Goldfish bob;
   bob.eat();
   bob.sleep();
   bob.sleep(1);
//! bob.speak();      // Error: private member function
}


توارث محافظت شده

اعضای خصوصی هميشه خصوصی هستند اما گاهی می خواهيد اعضائی را از خارج مخفی کنيد ولی در کلاس مشتق شده قابل رويت باشند. کلمه protected می گويد که اعضای محافظت شده برای هر کسی که از اين کلاس ارث می برد قابل دسترس است و برای بقيه خصوصی است.

مثال. توابع set و read از کلاس Base درمثال قبل در کلاس مشتق شده Derived قابل رويت هستند ولی در برنامه مخفی هستند.

با قرار دادن کلمه protected قبل از نام کلاس مشتق شده اعضای محافظت شده و عمومی کلاس پايه به اعضای محافظت شده کلاس مشتق شده اضافه خواهند شد. بنابراين برای وارثين کلاس مشتق شده در دسترس است و برای بقيه پنهان باقی می ماند

نکته. در کليه حالات اعضای خصوصی کلاس پايه در وراثت شرکت نمی کنند و خصوصی باقی می مانند.
نکته. معمولا توارث عمومی است تا رابط کلاس پايه همچنان رابط کلاس مشتق شده باشد.
نکته. توارث محافظت شده خيلی استفاده نمی شود و فقط برای تکميل زبان برنامه نويسی است.
نکته. مناسب ترين روش اين است که اعضای داده ای کلاس را صورت خصوصی تعريف کنيد تا امکان تغيير پياده سازی زيرين حفظ شود. و به وارثين کلاس مجوز دسترسی کنترل شده ای به توابع عضو محافظت شده بدهيد.

کلاس

همانطور که قبلا دیدید ساختمان ها نوع داده جدیدی را ایجاد می کنند. کلاس ها به طور مشابه روش قدرتمند تری برای ایجاد يک نوع داده جدید هستند. وقتی یک کلاس تعریف می شود در اصل نوع داده جدیدی ساخته می شود که فيلدها و توابع خود را دارد. کلاس به عنوان قالبی برای تولید شی بکار می رود بنابراين از خود کلاس در برنامه استفاده نمی شود بلکه یک نمونه از آن که شیء ناميده می شود اعلان می شود. فرآیند تولید یک نمونه از کلاس یا ایجاد یک شی از کلاس به این معنا است که یک متغیر از نوع کلاس اعلان شود.

کلاس مشابه ساختمان تعریف می شود فقط کافی است ابتدای آن کلمه کلیدی class ذکر شود. دقت کنید در انتهای بلاک علامت سمیکولن را فراموش نکنید.

class classname
{
// members
};

وقتی یک کلاس ایجاد می کنید مانند هر متغیر دیگر می توانید یک نمونه از آن را بگیرید:

classname object_variable;


مثال.

class myclass {
   int number;
   void greeting();
};


حوزه اعضای کلاس

هر عضو ساختمان یا کلاس می تواند عمومی(public)، خصوصی (private) یا محافظت شده (protected) باشد. به طور پيش فرض تمام اعضای کلاس خصوصی هستند و امکان دسترسی به آنها خارج از کلاس ممکن نیست مگر اینکه توسط حوزه های دسترسی به عنوان عموی یا محافظت شده تعریف شوند.

حوزه های دسترسی (access modifiers) توسط کلمات زیر مشخص می شوند:

• private. اعضايی که به صورت خصوصی مشخص می شوند تنها درون کلاس توسط توابع عضو و توابع دوست قابل دسترسی هستند و نمی توانند خارج از کلاس دسترسی شود.
• public. اعضای عمومی از هر تابعی حتی خارج از کلاس قابل دستیابی هستند.
• protected. اعضای محافظت شده نمی توانند بیرون از کلاس دسترسی شوند اما توسط توابع عضو خودش و توابع دوست و از کلاسی که از آن مشتق شده قابل دسترسی هستند.

نکته. در یک ساختمان همه اعضا عمومی هستند مگر اینکه آنرا به عنوان خصوصی یا محافظت شده تعریف کنید.


مثال. متغير number عضو خصوصی و تابع greeting خضو عمومی کلاس زير هستند.

class myclass {
   int number;
public:    void greeting();
};


نکته. در یک ساختمان همه اعضا عمومی هستند مگر اینکه آنرا به عنوان خصوصی یا محافظت شده تعریف کنید.


مثال. در ساختمان A توابع عضو به صورت عمومی تعريف شده اند و فيلدها به صورت خصوصی هستند.

struct A {
private:
   int i, j, k;
public:
   int f() {return i + j + k;}
   void g() {i = j = k = 0;}
};


توابع عضو

توابع عضو (member functions) توابعی هستند که درون کلاس تعريف می شوند و متعلق به کلاس هستند. توابع عضو می توانند به کلیه اعضای کلاس (اعم از عمومی، خصوصی و محافظت شده) بدون هیچ محودیتی دسترسی پیدا کنند.


مثال. تابع greeting تابع عضو کلاس است که به متغير خصوصی عضو number دسترسی دارد.

class myclass {
   int number;
public:
   void greeting() {
      for(int i = 0; i<= number;i++) cout << "Hello World n";
   }
};


در مثال فوق کد تابع عضو به صورت درونی (inline) در کلاس قرار داده شده است. توابع درونی درنقطه فراخوانی به صورت خطی گسترش پيدا می کند به جای اينکه واقعا فراخوانی شود. توابع درونی درصورتی که بدنه تابع کوچک باشد روش کارآمدتری هستند. راه ديگر تعريف تابع عضو اين است که بدنه تابع بعد از بلاک کلاس قرار گيرد. سپس برای ارتباط تابع عضو با کلاس قبل از نام تابع نام کلاس بدنبال علامت (::) بايد ذکر شود. :: عملگر حوزه (scope operation) نام دارد و بيان کننده اين است که تابع متعلق به کلاس است.


مثال. کلاس فوق را به صورت زير نيز می توان نوشت.

class myclass {
   int number;
public:
   void greeting();
};
void myclass::greeting(){
   for(int i = 0; i<= number;i++)
      cout << "Hello World n";
}


توابع دوست

توابع دوست (friend function) توابعی هستند که عضو کلاس نيستند اما به اعضای خصوصی کلاس دسترسی دارند. برای ايجاد يک تابع دوست در کلاس پروتوتايپ تابع را در بخش عمومی کلاس قرار داده و قبل از آن کلمه friend استفاده کنيد.


مثال. دربرنامه زير پيغام سه بار نمايش داده می شود. تابع set يک تابع دوست است که برای مقداردهی متغير خصوصی عضو کلاس استفاده شده است.

#include <iostream>
class myclass {
   int number;
public:
   void greeting();
   friend void set(myclass, int);
};
void myclass::greeting(){
      for(int i = 0; i<= number;i++)
         cout << "Hello World n";
}
void set(myclass n, int value){
   n.number=value;
}
int main () {
   myclass myobject;
   set(myobject, 3);
   myobject.greeting();
   return 0;
}


نکته. يک تابع ممکن است دوست بيش از يک کلاس باشد.

به کانال تلگرام سایت ما بپیوندید