close
دانلود فیلم
پروتکل ارتباطی

پروتکل

يک پروتکل (protocol) مجموعه ای از قوانين است که تعيين می کند چگونه کامپيوترها بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند.

پروتکل مجموعه قراردادهای بين دو طرف صحبت کننده است، به طوريکه وقتی اين قواعد بکار رود دو طرف حرف يکديگر را متوجه می شوند. پروتکل را می توان به عنوان يک زبان مشترک تصور کرد.

پروتکل ها در لايه های مختلف يک ارتباط دور وجود دارند. مجموعه ای از لايه ها و پروتکل ها را معماری شبکه می نامند. ليستی از پروتکل هائی که توسط هر لايه استفاده می شود را پشته پروتکل (protocol stack) می گويند. يک معماری مهم که پشته پروتکل نيز هست TCP/IP است.


TCP/IP

TCP/IP يک پروتکل ارتباطی برای اينترنت است که مجموعه ای از قوانين را تعريف می کنند که کامپيوترهائی که می خواهند روی اينترنت با هم ارتباط برقرار کنند بايد از آنها پيروی کنند.

مرورگرها و سرورها برای اتصال به اينترنت از TCP/IP استفاده می کنند. مرورگر برای دسترسی به سرور و سرور برای ارسال صفحات وب به مرورگر از TCP/IP استفاده می کند.

TCP/IP بر اساس مدل کلاينت/سرور است يعنی در آن يک کاربر کامپيوتر (client) درخواستی می کند و سرويسی مانند يک صفحه وب توسط کامپيوتر ديگری در شبکه (server) آماده و به آن ارائه می شود.

پشته پروتکل TCP/IP از لايه های متعدد ساخته می شود که هر لايه وظيفه خود را دارد و پيچيدگی های لايه زيرين خود را می پوشاند. بدينوسيله برنامه نويسان می توانند بدون درنظر گرفتن پيچيدگی های انتقال داده از يک ماشين به ديگر تنها روی برنامه خود متمرکز شوند.

شکل زير بعضی از لايه های مهم را در يک ارتباط اينترنت نشان می دهد.

دو پروتکل مهم که کل اينترنت روی آن اجرا می شود TCP و IP است. اين دو پروتکل کليه نيازهای ارسال و دريافت داده روی شبکه های گسترده را برآورده می کنند. TCP مسئول شکستن پيغام ها به بسته های کوچک تر قابل حمل (packet) قبل از ارسال روی اينترنت و سوارکردن مجدد آنها در مقصد است.

IP، لايه زيرين TCP، آدرس دهی هر بسته را مديريت می کند تا به مقصد درست برسد. هر کامپيوتر مسيرياب (gateway يا router) در شبکه آدرس بسته را بررسی می کند تا ببينند پيغام را به کجا بايد بفرستد. بسته های يک پيغام گاهی از مسيرهای مختلف می روند و در مقصد همگی با هم اسمبل می شوند.

لايه فيزيکی سخت افزارها (کابل ها، کارتهای شبکه و غيره ) و درايورها هستند.

برنامه های کاربردی که استفاده می کنيم در لايه کاربرد هستند. مرورگر وب در لايه کاربردی برپايه پروتکل HTTP است.

برنامه های کاربردی که استفاده می کنيم در لايه کاربرد هستند. HTTP و FTP از پروتکل های اين لايه هستند. هر برنامه کاربردی دارای يک شماره پورت است. پورت در حقيقت يک فضای حافظه است که برنامه برای اتصالات شبکه خود از آن استفاده می کند. پورت ها می توانند از 0 تا 65535 شماره گذاری شوند. HTTP معمولا از پورت 80 استفاده می کند. FTP دو پورت مجزای 20 و 21 به ترتيب برای ارسال و دريافت دارد.

برنامه های کاربردی بر اساس TCP/IP يک مجموعه stateless هستند. چون هر درخواست مشتری يک درخواست جديد بدون ارتباط با درخواست قبلی درنظر گرفته می شود (برخلاف مکالمات عادی تلفنی که احتياج به يک اتصال اختصاصی درطی تماس هست). stateless بودن مسيرهای شبکه را آزاد می کند بنابراين هرکسی می تواند از آنها به طور مداوم استفاده کند. توجه کنيد TCP خودش stateless نيست و روی يک پيغام متمرکز است و تا وقتی که کليه بسته های پيغام دريافت شود اتصال آن باقی می ماند.

به کانال تلگرام سایت ما بپیوندید