close
دانلود فیلم
متغیر
کتاب آموزش طراحی سایت با PHP ، نوشته عرفان نیا

در این کتاب سعی شده است طراحی سایت با زبان برنامه نویسی PHP به شکل ساده و روان به همراه مثال های متعدد و کاربردی آموزش داده شود. سرفصل های آموزشی این کتاب عبارتند از : متغیر – داده ھا – عملگرھا – عبارات شرطی – حلقه ھا – تابع – آرایه – متغیرھای سراسری – فایل – برنامه نویسی شی گرا – کلاس – اعتبارسنجی فرم – نکات مھم درباره فرم – یررسی داده ھا در فرم – تکمیل اعتبار سنجی فرم – ساخت فرم برای آپلود – کوکی – مدیریت خطا – شخصی سازی کنترل کننده ھا – پایگاه داده ھا – نمونه برنامه آماده.

عنوان کتاب : آموزش طراحی سایت با PHP

نویسنده : عرفان نیا

تعداد صفحات : ۸۶

ساختار فایل : PDF

حجم فایل : ۴۲۱.۹ کیلوبایت

ادامه مطلب...

 

شناسه (identifier)، سمبل ، يا برچسب اسمی است که به مقدار مشخصی نسبت داده می شود. اين مقدار می تواند آفستی در يک سگمنت، يک مقدار ثابت، يک آدرس سگمنت، آفستی درون يک رکورد يا حتی عملوند يک دستورالعمل باشد. در هر صورت شناسه امکان ارائه چيزی را با نام آشنا و قابل فهمی را می دهد.

نام شناسه از حروف، ارقام و کاراکترهای خاص تشکيل شده است. با محدوديت های زير:

• يک شناسه نمی تواند با يک رقم عددی شروع شود.
• يک اسم می تواند هر ترکيبی از حروف بزرگ و کوچک باشد. اسمبلر با حساس به متن نيست.
• يک شناسه ممکن است هر تعداد کاراکتری باشد ولی تنها 31 کاراکتر اول آن استفاده می شود. اسمبلر کاراکترهای بعدی را نديده می گيرد.
• کاراکترهای _، $، ? و @ ممکن است درون يک سمبل ظاهر شوند. البته کارکترهای $ و? خاص هستند و نمی توانيد شناسه را منحصرا با اين کاراکترها بسازيد.
• يک شناسه نمی تواند از اسامی رزرو شده باشد. دستورالعمل های 80x86 و نام ثبات ها رزرو شده هستند.


مثال. چند شناسه مجاز.

Item1BletchRightHereRight_Here
__Special$1234@HomeDollar$
WhereAmI?@1234.TESTSUM_OF_DIGITS

مثال. بعضی شناسه های غيرمجاز.

1TooManyHello.There$
LABELRight HereHi,There

ثابت ها

ثابت مشابه متغير محلی برای ذخيره داده ای است که توسط برنامه استفاده می شود. اما برخلاف متغير، مقدار ذخيره شده در يک ثابت در طی اجرای برنامه قابل تغيير نيست.

++C دو نوع ثابت واقعی و سمبليک دارد.

ثابت های واقعی

ثابت واقعی (literal constant) مقداری است که مستقيما در کد برنامه تايپ می شود.


مثال. مقادير 20 و 0.28 در عبارات زير ثابت های واقعی هستند که در متغيرهای count و tax_rate ذخيره می شوند.

int count = 20;
float tax_rate = 0.28;


مقادير ثابت برای نوع های پيش ساخته می تواند به صورت های دسيمال، اکتال، هگزادسيمال، مميزشناور يا کاراکتر باشند.

نقطه اعشار نشان دهنده ثابت مميزشناور است. ثابت های مميزشناور را می توان به صورت نماد علمی هم بيان کرد.


مثال. اعداد زير همگی ثابت های مميزشناورهستند.

123.456
0.019
100.
1.23E2 or 123
4.08e6 or 4080000
0.85e-4 or 0.000085


حروف f يا F برای ثابت های float و l يا L برای ثابت های long double را می توان به عنوان پسوند اضافه کرد در غير اينصورت با ثابت مميزشناور بعنوان يک عدد double برخورد می شود.

ثابتی که نقطه اعشار ندارد بعنوان ثابت صحيح تفسير می شود. ثابت های صحيح را به 3 صورت می توان نشان داد:

• ثابت دهدهی. اگر ثابت با هر عدد غير صفری شروع شود بعنوان يک عدد صحيح مبنای 10 تفسير می شود.. ثابت های دهدهی شامل ارقام 0 تا 9 و علامت + يا – می توانند باشند. اگر علامت نوشته نشود ثابت مثبت درنظر گرفته می شود.
• ثابت اکتال. اگر ثابت با رقم 0 شروع شود بعنوان يک عدد صحيح مبنای 8 تفسير می شود. ثابت های اکتال می توانند شامل ارقام 0 تا 9 و علامت + يا – باشند.
• ثابت هگزادسيمال. اگر ثابت با 0x يا 0X شروع شود بعنوان يک ثابت مبنای 16 با آن برخورد می شود. ثابت های هگزادسيمال می توانند شامل ارقام 0 تا 9 و حروف A تا F و علامت + يا – باشند.

ثابت های کاراکتری بين علامت کوتيشن (') قرارمی گيرند، مانند کاراکترهای 'A' و '0'. کاراکترهای خاص با علامت () نشان داده می شوند مانند 'n' (newline)،'t' (tab)،'' (backslash)،'r' (carriage return)،''' (single quote)،'"' (double quotes)، و غيره.

ثابت های سمبليک

ثابت سمبليک (symbolic constant) ثابتی است که توسط يک نام در برنامه مشخص می شود. مقدار حقيقی ثابت سمبليک تنها يکبار هنگام تعريف آن وارد می شود و اين مقدار مشابه ثابت های واقعی در طول اجرای برنامه قابل تغيير نيست. هر زمان که به مقدار ثابت در برنامه نياز باشد نام آن ذکر می شود.


مثال. برای محاسبه مساحت و محيط دايره در يک برنامه به جای نوشتن عدد 3.14 می توان ثابت PI را تعريف و استفاده کرد.

circumference = PI * (2 * radius);
area = PI * (radius)*(radius);

در اين حالت هم نوشتن برنامه راحت تر است و برنامه دارای خوانائی بيشتر است هم اگر نياز به تغيير ثابت پی به مقدار 3.14159 برای بالا بردن دقت محاسبات باشد اصلاح تنها در يک نقطه برنامه که ثابت تعريف شده است صورت می گيرد نه کل برنامه.


تعريف ثابت سمبليک

دوروش برای تعريف ثابت های سمبليک وجود دارد: راهنمای define# و کلمه کليدی const.

راهنمای define# در قسمت پيش پردازنده ها بيشتر توضيح داده خواهد شد. فرم کلی آن به صورت زير است:

#define CONSTNAME literal

CONSTNAME نام ثابت و literal مقدار واقعی آن است. راهنمای define# به کامپايلر دستور می دهد که درسرتاسر کد برنامه CONSTNAME را با literal جايگزين کند.

نام ثابت از همان قواعد نامگذاری متغيرها تبعيت می کند. مرسوم است که کليه حروف ثابت را بزرگ می نويسند که باعث تشخيص راحت تر آن از متغيرها که با حروف کوچک هستند می شود.


مثال. ثابت PI با مقدار 3.14159 تعريف شده است.

#define PI 3.14159


دقت کنيد که خط define# به سميکولن(;) ختم نمی شود. define# می تواند در هر کجای برنامه باشد ولی معمولا همگی در قسمتی از ابتدای کد برنامه و قبل از تابع main() هستند.

روش دوم تعريف يک ثابت سمبليک استفاده از کلمه کليدی const است. const را می توان به اول هر اعلان متغيری اضافه کرد. در اين صورت متغير در طول اجرای برنامه قابل تغيير نخواهد بود. اگر برنامه سعی به تغيير آن کند خطای کامپايلر صادر خواهد شد.


مثال.

const int count = 100;
const float pi = 3.14159;
const long debt = 12000000, float tax_rate = 0.21;


const روی کليه متغيرهای خط اعلان تاثير می گذارد.

تفاوت ثابت هائی که با #define و const تعريف می شوند در حوزه آنهاست. وقتی از #define استفاده می کنيد کنترل ثابت ها را از حوزه کامپايلر خارج می کنيد؛ type checking روی اسم آن انجام نمی گيرد و آدرس آنرا قابل بازيابی نيست و اشاره گريا ارجاعی به آن ممکن نيست و نمی تواند از نوع user-defined باشد. اما اگر ثابت توسط const تعريف شده باشد می تواند از هر نوع داده استاندارد يا user-defined باشد. آدرس آن هم قابل بازيابی است و مانند يک متغير دارای حوزه دسترسی است بنابراين ثابتی که درون يک تابع تعريف می شود در ساير نقاط برنامه شناخته شده نيست.

مقداردهی اوليه متغيرهای عددی

هنگام اعلان يک متغير، با وجوديکه مقدار آن هنوز تعيين نشده است، به کامپايلر فرمان داده می شود تا فضای لازم برای متغير را کنار بگذارد. در اين حالت مقدار متغير می تواند صفر يا يک مقدار تصادفی باشد. قبل از استفاده از متغير هميشه بايد آن را با يک مقدار مشخص مقداردهی کرد. اين کار موقع اعلان متغير می تواند صورت بگيرد. برای اينکار بعد از اسم متغير علامت مساوی و مقدار اوليه موردنظر را ذکر کنيد.


مثال.

int count = 0;
double percent = 0.01, taxrate = 28.5;


علامت مساوی (=) عملگر واگذاری در زبان C است که در بخش عبارات توضيح داده می شود.

توجه کنيد مقداراوليه متغير خارج از محدوده مجاز نباشد. کامپايلر چنين خطائی را گير نمی اندازد و برنامه ممکن ا ست هنگام اجرا نتايج غيرمنتظره ای توليد کند.


نکته. با تعداد بايت هائی که نوع های متغير روی کامپيوتر شما اشغال می کند به خوبی آشنا شويد.
نکته. از typedef برای خوانا کردن برنامه خود استفاده کنيد.
نکته. تاحد ممکن هنگام تعريف متغير به آنها مقداراوليه بدهيد. استفاده از متغيری که مقداردهی نشده است ممکن است نتايج غيرقابل پيش بينی توليد کند.
نکته. استفاده از متغيرهای float و double برای ذخيره اعداد صحيح باعث پايين آمدن کارائی برنامه می شود.
نکته. مقادير بزرگ را در نوع متغيری که برای ذخيره آنها کوچک است ذخيره نکنيد.
نکته. اعداد منفی را در نوع های بدون علامت ذخيره نکنيد.

انواع داده عددی

دانستن انواع متغيرهای عددی که زبان برنامه نويسی در اختيار می گذارد لازم است زيرا مقادير عددی مختلف ميزان حافظه متفاوتی را اشغال می کنند و عمليات رياضی معينی روی آنها انجام می شود. نوع متغير بسته به طبيعت داده ای که ذخيره می کند می تواند يکی از اين انواع تعريف شده باشد. با انتخاب نوع مناسب برای متغير برنامه شما با بيشترين بازدهی ممکن اجرا می شود.

اعداد صحيح کوچک حافظه کمتری می خواهند و کامپيوتر می تواند عمليات رياضی مانند جمع و ضرب را به سرعت روی آنها انجام بدهد. درحاليکه مقادير صحيح بزرگ و اعداد مميز شناور به فضا و زمان بيشتری برای محاسبات نياز دارند.

انواع متغير عددی در دو دسته کلی قرار می گيرند:

• متغيرهای صحيح، مقاديری را نگه می دارند که بخش کسری ندارند. متغيرهای صحيح خود دو نوع هستند: علامتدار، که می توانند مقادير مثبت و منفی را ذخيره کنند و بدون علامت، که تنها مقادير مثبت را نگه می دارند.
• متغيرهای مميزشناور، مقاديری را که دارای بخش کسری هستند يعنی اعداد حقيقی را نگه می دارند.


عبارات signed، unsigned، short و long اصلاح کننده هائی هستند که برای تغيير و تبديل انواع پايه از قبيل char، int و double اضافه می شوند .

انواع داده ها وابسته به platform کامپيوتر است و ممکن است روی کامپيوترهای مختلف متفاوت باشد، اما C با توجه به استاندارد ANSI موارد زير را تضمين می دهد:

• يک کاراکتر هميشه يک بايت است.
• اندازه short کوچکتر يا مساوی اندازه int است.
• اندازه int کوچکتر يا مساوی اندازه long است.
• اندازه unsigned برابر با int است.
• اندازه float کوچکتر مساوی با اندازه double است.

به کانال تلگرام سایت ما بپیوندید