close
دانلود فیلم
ثبات های اشاره گر

ثبات های همه منظوره

CPU اوليه 8086 با چهار ثبات همه منظوره طراحی شد که در دستورات محاسباتی و ورودی/خروجی استفاده می شوند. هرکدام از اين ثبات ها يک يا چند وظيفه خاص هم دارند.

ثبات های همه منظوره می توانند به صورت 8 يا 16 بيتی استفاده شوند.هر کدام از آنها از دو بايت تشکيل شده اند؛ بايت سمت چپ را Low Order و سمت راست را High Order می نامند.

AXAccumulator Registerهمه منظوره ترين ثبات است و معمولا برای هر کاری از جمله عمليات ورودی/خروجی،رشته ای و محاسباتی به کار می رود از دو جزء AL و. AH تشکيل شده است
BXBase Registerتنها ثباتی که می تواند بعنوان ايندکس در آدرس دهی مورد استفاده قرار می گيرد. شامل دو قسمت BL و BH است
CXCount Registerبعنوان شمارنده در کنترل تعداد دفعات تکرار در دستور حلقه استفاده می شود. دارای دو قسمت CL و CH است
DXData Registerدر اعمال ورودی/خروجی و عمليات ضرب و تقسيم استفاده می شود. دارای دو بخش DL و DH است

ثبات های سگمنت

برای آدرس دهی به هر يک از اين سگمنت های برنامه يک ثبات وجود دارد که مشخص می کند کدام بخش حافظه برای قسمت های مختلف برنامه به کار رفته است.

CSCode Segmentشامل آدرس شروع سگمنت کد، که به CPU می فهماند دستورالعمل های برنامه در کجا قرار دارند
DSData Segmentشامل آدرس شروع سگمنت داده که به پردازنده می فهماند داده ها و فضای کاری در کجا قرار دارد
SSStack Segmentآدرس شروع سگمنت پشته را در خود ذخيره می کند
ESExtra Segmentآدرس شروع سگمنت اضافی، سگمنت داده دوم

ثبات های ايندکس

دو ثبات 16 بيتی ايندکس وجود دارد که اغلب به عنوان اشاره گر به همراه DS به کار می روند تا به داده های موجود در سگمنت داده دسترسی شود. اما می توانند به همان منظورهای ديگر، مانند ثبات های همه منظوره، هم استفاده شود؛ گرچه نمی توانند به دو بخش 8 بيتی تجزيه شوند.

SISource Indexبرای آدرس دهی و در عمليات رشته ای بعنوان مبدا استفاه می شود
DIDestination Indexبرای آدرس دهی و در عمليات رشته ای بعنوان مقصد استفاه می شود

ثبات های اشاره گر

ثبات های اشاره گر نگهدارنده بخش آفست در آدرس دهی هستند و همراه با يکی از ثبات های سگمنت به محلی از حافظه اشاره دارند. طبق پيش فرض ثبات های همه منظوره و ايندکس همراه با DS و ثبات های پشته همراه با SS و IP همراه با CS استفاده می شوند.

IPInstruction Pointerهمراه با ثبات CS به دستورالعمل بعدی که بايد توسط CPU اجرا شود اشاره می کند
SPStack Pointerآفست مکانی از سگمنت پشته که عمل قرار گرفتن داده در پشته صورت می گيرد. به عبارت ديگرSS:SP به بالای پشته اشاره دارد
BPBase Pointerبرای دسترسی به متغيرهای محلی که در پشته قرار دارند استفاده می شود

ثبات FLAGS

فلگ ها اطلاعاتی درباره نتايج اجرای دستورالعمل قبلی را نگه می دارند. اين نتايج به صورت بيت های مجزا در ثبات وضعيت FLAGS ذخيره می شوند. 9 بيت از 16 بيت اين ثبات برای تعيين وضعيت فعلی ماشين و نتيجه اجرای دستورالعمل به کار می روند. هر کدام از اين بيت ها هم فلگ ناميده می شوند زيرا می توانند 1 (Set) يا 0 (Not Set) باشند. بسياری از دستورالعمل ها وضعيت اين بيت ها را تغيير می دهند. گرچه کليه دستورات روی فلگ تاثير نمی گذارند.
اين ثبات فاقد آدرس است و به طور مستقيم توسط برنامه نويس قابل دسترس نمی باشد.

Flags
CFCarry Flagمحتوی رقم نقلی بوجود آمده از باارزش ترين بيت در عمليات محاسباتی يا چرخش
PFParity Flagبرای کنترل صحت انتقال داده. اگر صفر باشد تعداد بيتهای انتقالی فرد است و اگر يک باشد زوج است
AFAuxiliary Carryمحتوی رقم نقلی از بيت سوم به چهارم در يک بايت است. در عمليات BCD کاربرد دارد
ZFZero Flagاگر نتيجه عمليات محاسباتی صفر باشد اين بيت 1 است در غير اينصورت صفر است
SFSign Flagدر صورت منفی بودن نتيجه عمليات اين بيت 1 است در غير اينصورت صفز است
TFTrap Flagبرای اجرای دستورالعمل به صورت دستور به دستور اين بيت بايد 1 باشد
IFInterrupt Flagاگر 1 باشد وقفه فعال است و اگر صفر باشد وقفه غير فعال است يعنی سيستم وقوع وقفه را ناديده می گيرد
DFDirection Flagاگر 1 باشد عمل مقايسه يا انتقال داده از سمت راست به چپ صورت می گيرد در غير اينصورت از چپ به راست
OFOverflow Flagاگر در باارزش ترين بيت سرريزی وجود داشته باشد اين بيت يک می شود. (توضيحات بيشتر در محاسبات مکمل 2 داده شده است)
به کانال تلگرام سایت ما بپیوندید